Tylko nieliczni wiedzą o sposobie robienia a la koniaku zwanego „Pyrzyczanką”. Niewielu zna historię potyczki na scyzoryki między Gruzinami, a Pyrzyczanami lub kulisy zaopatrywania szpitala w sprzęt medyczny ze Szwecji. Przyjaźnie, miłostki, gafy i chwile uniesienia. Te i inne wspomnienia związane z historią Pyrzyckich Spotkań z Folklorem chcemy przedstawić w naszych cyklu „I TAK TEŻ BYWAŁO”. Przypomnimy wydarzenia ważne jak i chwile mało znane, zapomniane lub przemilczane. O tych o których głośno się mówiło i o tych o których mówiono tylko w kuluarach. Zapraszamy Państwa do wspomnień pisząc na adres: from@pyrzyce.info, a tymczasem pamiętacie jak?...

        Przy okazji X Spotkań z Folklorem, organizatorzy wpadli na pomysł uczczenia tego jubileuszu postawieniem pomnika. Tak więc uczyniono. Co prawda nie był to pomnik z marmuru ani z brązu, a z lipy. Mało kojarzył się z folklorem, ale jak to mówią - darowanej rzeźbie w zęby się nie zagląda.
        Monument ustawiono przed ratuszem, a ówczesny naczelnik miasta i gminy Pyrzyce Stanisław Stępień, jak donosił „Pyrzycki Kogucik” w czerwcu 1989r., tak odezwał się do zebranych mieszkańców - Drodzy Państwo. Narodzenie się tej rzeźby jest radosnym wydarzeniem w naszym mieście. Wynikiem twórczej pracy rzeźbiarzy ludowych Krzysztofa Piekarskiego, Tadeusza Rudy i Wilhelma Walkarza. Powstała oto prasłowiańska postać rycerza, któremu w imieniu całego społeczeństwa pyrzyckiego nadaję imię SŁAWOBÓR -
        Pień do wykonania rzeźby ważył 4 tony. Podczas pracy znaleziono w nim liczne pociski z różnych wojen. Po połamaniu kilku siekier i dłut oraz po konserwacji 40-oma litrami pokostu, 1800 kilogramowy rycerz stanął przed urzędem. Kiedy rzeźbę ustawiano, powstał bardzo poważny problem. W którym kierunku ma spoglądać, a w którym kierunku ma świecić … tyłem. Przecież po przeciwnej stronie siedziby władzy jest kościół. Przy tej okazji powstał niestosowny wierszyk, który jest w zbiorach Bolesława Garczyńskiego. "Stoi sobie rycerz na kamiennym słupie, oko ma na kościół, urzędników w d..."
        Lipowy posąg okazał się naprawdę z lipy, bo po latach rozpadł się z braku opieki nad dobrami kultury. Podobny los spotkał wyrzeźbioną później ”Kapelę ludową”, „Skarbnika” i „Pyrzyczanki”.
        W czerwcu 2003 roku Głos Szczeciński pytał mieszkańców – co jest najbardziej charakterystyczne dla lokalnego folkloru. Położna, Pani Dorota Ogrodnik odpowiedziała - W ogóle mnie Pyrzyce kojarzą się z Pyrzyckimi Spotkaniami z Folklorem. Przychodzę na nie co roku. Ale pamiętam, że kiedyś trwały dłużej, było więcej zespołów. Szkoda, że teraz jest trochę skromniej. -
        Natomiast dla Pana Zdzisława Głowadzkiego folklor w mieście kojarzy się z czymś innym – Rzeźby przy murach są najbardziej charakterystyczne. To coś niespotykanego gdzie indziej. Część z nich wykonał tutejszy artysta Stanisław Sarzała -
         Niestety, te charakterystyczne drewniane pomniki już nie istnieją. Na szczęście Pyrzyckie Spotkania z Folklorem trwają nadal, a czy będą skromniejsze i czy będzie więcej zespołów, niebawem się o tym przekonamy.

From